Sürdürülebilir havacılık yakıtında maliyet düşüren yeni yöntem

Havacılık endüstrisinin karbonsuzlaşma hedeflerinde kilit rol oynayan Sürdürülebilir Havacılık Yakıtı (SAF) üretimi için kritik bir finansal model geliştirildi. Yeni model sermaye maliyetlerini yüzde 36 oranında düşürüyor.

Sektörün 2050 net sıfır emisyon hedefleri doğrultusunda, alkolden jet yakıtına (ATJ) dönüşüm yöntemi, ölçeklenebilirliği ve biyobütanol endüstrisiyle olan uyumu sayesinde öne çıkıyor. Ancak yüksek kurulum maliyetleri ve hammadde işleme süreçlerindeki finansal yükler, özellikle selülozik bazlı geleceğin yakıtlarının yaygınlaşmasını engelliyordu.

MALİYETTE YÜZDE 36 TASARRUF

Araştırma kapsamında miscanthus ve switchgrass gibi selülozik hammaddeler kullanılarak üç farklı senaryo değerlendirildi: bağımsız tesisler, birlikte konumlandırılmış yapılar ve mevcut petrol rafinerilerinin yeniden amaçlandırılması.

Çalışmanın finansal çıktılarına göre:

• Yeniden kullanım avantajı: Petrol rafinerisi içinde SAF üretiminin (eş işleme) tercih edilmesi, temel sermaye maliyetlerini (CAPEX) yüzde 36 oranında azalttı.
• Fiyat rekabeti: Bu entegrasyon sayesinde SAF'ın minimum satış fiyatı (MSP) %12 düşerek galon başına 8,14 dolar seviyesine geriledi.

KARBON YOĞUNLUĞUNDA RADİKAL DÜŞÜŞ

Entegrasyon modellerinin yakıtın karbon yoğunluğu üzerinde sınırlı bir etkisi olsa da, hammadde seçimi çevresel performansı belirleyen ana faktör olmaya devam ediyor. Çalışma, mısır bazlı etanole kıyasla selülozik hammaddelerin kullanılmasının karbon yoğunluğunu yüzde 70’in üzerinde azalttığını kanıtladı.

Hammadde Bazlı Karbon Değerleri:

• Miscanthus: 17,01 g CO2e MJ-1
• Switchgrass: 12,23 g CO2e MJ-1

EŞ İŞLEME MODELİ KRİTİK EŞİK

Küresel duyarlılık analizleri, mevcut rafinerilerde eş işleme seviyeleri arttıkça minimum satış fiyatının daha da aşağı çekilebileceğini gösteriyor. Bu durum, petrol devlerinin mevcut altyapılarını sürdürülebilir yakıt üretimine dönüştürmeleri için güçlü bir ekonomik gerekçe sunuyor.

Havacılık sektöründe selülozik ATJ yönteminin, sadece çevresel taahhütleri yerine getirmekle kalmayıp, aynı zamanda petrol rafinerilerinin atıl kalma riskini azaltan uygun maliyetli bir strateji olduğu değerlendiriliyor. 2026 projeksiyonları, bu tür entegre modellerin SAF pazarındaki arz darboğazını aşmada standart belirleyici olabileceğine işaret ediyor.